Dünya yı görmeye başladığımız an hayatla olan kavgamız başlar.Yaşamın her saniyesi bir kavga ile ilerlemekte.
Fiziksel verdiğimiz kavga hep anlamsız gelmiştir. Aslında fiziksel kavga son çözümdür ve kesin çözümdür. Güçlü ve güçsüzü belirler. Fiziksel üstünlük ne kadar güçlü olsa da kaslar düşünemez!!!
(yavaş kaplumbağa & hızlı tavşan nın hikayesi .)

Görmeye başladığımız zaman, tanımaya ve anlamaya çalışırız etrafımızdaki hareketli, hareketsiz varlıkları ve nesneleri. Tanıma esnasında başımıza gelecekleri tahmin edemeyiz. Ayağımız takılıp düşebiliriz yada…
Bir dahaki sefer orada bir engel olduğunu unutmayız ve daha dikkatli…

Düşmeden, yürümeyi öğrendiğimiz an, yaşam alanımız her geçen gün biraz daha genişlemekte. Hızlı genişleyen yaşam alanımız içinde canlı ve cansız varlıkların sayısı artmakta. Cansız olan nesnelere hayat verebiliyoruz, canlı olan varlıkların hayatını alabiliyoruz. Bizler mükemmel yaratıklarız.

Toplu taşıma aracında yan yana oturduğumuz insanla sadece o an beraberiz. Ya aynı yada önceki veya sonraki durakta yolculuk biter. Kısa süreli yan yana oturduğumuz o insanın hiçbir önemi yoktur.Adını bilmeyiz, nasıl bir insan olduğunu ama o an burnu kanarsa ilk yardım edecek olanda…
(Bizler mükemmel yaratıklarız.)

Oyuncak dükkanında aldığımız bir oyuncak o an hayat bulur. Sonra bir adı olur(mutluluk) Mutluluğa bakınca, dokununca …
Mutluluğa hayat veren sevgimizdir.
(Bizler mükemmel yaratıklarız.)

Sevgi senin sevgindir,
senin sevgindir cansıza ve canlıya hayat veren. Senin sevgindir verdiğin hayatı geri alan.

Evrende Dünya var :benim Dünyam
Dünya da bir ülke var: benim ülkem
Ülkem bir il var: benim ilim
İlimde bir mahalle var: benim mahallem
Mahallemde bir ev var: benim evim
Evimde bir oda var: benim dünyam.

Teşekkürler