Umudumu kaybettim... Hükümsüzdür. Ne bir asker kaçağı kullanabilir nede yeni evli çiftler. Şimdi umutsuzum senin gibi, sensizliğin gibi, bensizliğim gibi. Bir polis arabasının siren sesiyle irkilen yüreğim yeniden başladı umudumu ve seni aramaya. Belki seni bulabilir ama seni asla. Sahte yüzlerle gelmiştin bana bahar yağmurlarıyla geri gittin. Tüm fırtınaları kamufle bir kuşun yüreği. Kalemler kırdırdı hakimlere gözlerin ama umudumu geri getirmedi. Bir sabah uyandığında kapında umutsuz yüreğimi bulacaksın. Çünkü umudumu kaybettim hükümsüzdür. Hükümlü bir keman sesine alışkın hasret kuşları bile bulamadılar umutlarımı. Kim bilir bir gece çöpçüsü süpürmüştür umutlarımı yada hayata dair hiçbir tutkusu olmayan esmer, boyacı çocuklar almıştır.

Seni düşünmekle aynı şeymi acaba umudunu yitirmek yoksa seni sevdiğimi binlerce kez boş sokağa haykırmakla eş anlamlı mı? Anlat bana sevdiğim, duygularının hücumuna mı uğradın yoksa hayat yine yalan söyleyip dipsiz kuyularamı attı kederlerini ve cesaretini? Kaybetmek neyi değiştirir ki en fazla ölürüm değilmi? Aşkını kaybetmekle umudunu kaybetmek aynı şeymi yavrucum?

Düşmanları çatlatırcasına seviş benimle eyy acı! Acıt bedenimi mutlu olayım. Sakın merhem sürme çingene kızı sakın. Acı çektikçe çevikleşiyor yüreğim. Acı çektikçe nasırlaşıyor yüreğim. Acı çektikçe bela dolar başım. Sakın merhem sürme çingene kızı. Acı çektikçe kaybettiğim umutlarıma daha az üzülüyorum. Acı çektikçe süzülen dertlerimden bir tek ölümlü yürekler kalıyor bana. Seni sevmeyi tekrar deneyebilirim, seni sevmeyi tekrar umut edebilirim. Ama umudumu kaybettim hükümsüzdür. Anlıyorsun değilmi? Yazdıklarımı duyabiliyorsun değilmi? Bir kalem bir kağıt yetmiyor acıları anlatmaya biliyorsun değilmi?

Delicesine parçala kalbimi eyy keder! Keder, uçuruyor kahpe feleğin korkunç pençelerini. Keder, kırıp geçir bedenimi ölümlü acılardan. Keder, irinli yaralarla kapla ellerimi. Keder, köpeklere yedir ciğerimi. Ciğerimi köpeklere yedirki, izbe, kuytu köşelerde uyuyan ruhum uaynsız. Keder, ruhumu geri getir bana, o kokuşmuş, o pis zindanlardan. Belki umutlarım ruhuma gizlenmiştir. Sakın merhem sürme kederime çingene kızı, sakın! Baktım, aradım, bulamadım. Umudumu kaybettim hükümsüzdür. Duy sesimi eyy karlı dağ, umudumu kaybettim hükümsüzdür. Hükümsüz bir umut ne işe yarar ki? Sen söyle.

Tıpkı aşksız sevgiye benzer, umutsuz bir yürek, kedersiz bir ruh ve mutlu bir beden. Nasıl bir kuş kanatsız uçamazsa, nasıl bir balık solungaçsız yüzemezse işte öyledir, aşksız bir sevgi. Eyy aşk! Vur beni taştan taşa. Eyy sevgi! Ez beni kamyonların altında. Eyy keder! Ay ışığında öldür beni. Eyy acılı yürek! Taşlar altında parçala ruhumu. Eyy umut! Sen, sen kahpe hayatı yenmeme yardımcı ol yeter. Ama ben, ben "UMUDUMU KAYBETTİM... HÜKÜMSÜZDÜR"

28 AĞUSTOS 2003 / AĞRI