Hazinenin "Anahtarı"

Hazinenin „Anahtarı“

Bütün soruların cevabı ondaydı aslında. „Okuyabilene“ her bir harfi altından daha değerli. Labirentin sonundaki harita gibiydi içindeki. Ve Künt-ü kenze ulaşbilmek için insanlarda bir telaş...

Anahtarın sahtesini yapmakta gecikmemislerdi bezirgancılar. Bu anahatarlar labirentin farklı yerlerinde duran, küçük sandıkları acıyorlardı acamasına. Içlerinde birsey bulamayıp geri dönenler, sanki hazineyi bulmuş ve içindekilerini yanlızca kendileri görüyorlarmış gibi insanlara üstünlük taslıyorlardı. Sahte anahtarları satanlarla ağız birliği içinde halkı kandırmaya çalışan „sahtekârlar“. Insanları sömüren, adil bir toplum yaratmak yerine, onlara kula kulluğu yakıştıran bir yönetim düzeninde, gücü gücü yetene...

Bu bozuk düzenin içinde kendi halinde yaşayan bir aile vardı. Hazinenin içinde ne olduğunu ve ona giden en dogru yolu gösterebilecek olan tek bu aile idi.
Acaba anahtarın kimde olduğunuda biliyormuydu?

Hayat biçimiyle, söyledikleriyle, yiğitliği, mertliği, doğruluğu ve INSAN olmasıyla anlatıyordu aslında aile anahtar kelimeleri, anlayana dört haneli şifreyi...

Labirentin sonundaki hazine alıp götürülecek türden değildi. Zaten ona ulaşabildiğinde tek sahiplenebileceği insanın, harflerin anlamı ve manasıydı.
Hazine hep konulduğu yerde duruyordu yani...

Peki nerden gelmişti, kim bırakmıştı hazineyi buraya, hemde labirentin en sonuna?
Mutlaka birisi getirmiş olmalıydı. Biliniyorduda aslında. Ama başından beri O´nun kim olduğunu onunla birlikte bir tek “onlar” biliyordu. O´na hazineyi tüm insanlığa ulaştırması icin vermişti “birDostu”…

Ulaştırması O´ndan “Bul”uşması ise hazine ile insanın kendisine bağlıydı. Bulması için araması gerekiyordu.
Ve son bir kez daha söylemişti hazinenin şifresini aslında “Size iki şey bírakíyorum” derken. Tek bir yol labirentin içinde ve yanlızca bu şifre götürecekti hazineye…?

Yol da, anahtarda o “aileyi”, EHLIBEYTI SEVMEK ve ANLAMAKTI. Künt-ü kenz´den “ders” okuyanlara aşk olsun...

Saygílarímla