EY AŞIK !

Ey aşık!

Bir dilek dile çabuk gönlünden. Fakat dileksizliğin tüm belirtileri olsun içinde. Gözyaşına acıma, bırak aksın süzülerek uçurumlardan aşağı doğru. Düştüğü derya belki içten gelen bu acı suyu tatlıya çevirmekte. Varsın karışsın deryaya.

Ey aşık !

Aşıklığının hüzünlü sarı rengini bezetmelisin mahzun bakışlarınla. Boynunu büküp sağ yanına devrilmelisin; serin yellerle seslenen bir söğüt gibi salınmalısın dost meydanında. Hiç utanma sakın gönlünün söylediğine. Ve gerçek bir derviş isen hiç aldırma hakikat diyarının çetin yollarında. Sakın ama sakın susma aşk için bu yolda. Fakat bir tek kelime dahi etme kendi nefsin hesabına.

Ey aşık !

Ne güzelsin huzurdayken. Turnaların sırrının sen olduğunu bilsen belkide bu halinle bir an dahi inmezsin gökyüzünden. Gözyaşlarını bulutlardan yağmur eylersin sevdalı yeryüzüne. Bütün mahlukat senin yağmurlarınla dirilip hayat bulur, meyveler seninle lezzetlenir, şükürler sana olur. Aşıklığın destanı olan isimler senden almadı mı, sen fısıldamadın mı kulaklarına Leyla - Mecnun, Ferhat-Şirin, Kerem-Aslı isimlerini? Bu söz mert ve yiğitlerin sözüdür unutma. Aşıklığın keskin kılıcını taşımaktasın diye canının içinde. Canın canımızdır, canımız yaradılışın canıdır. Ah bilselerdi.

Ey aşık !

Söylenmeli sana bütün alemin sırları; tek bir kelime bile etmeden. Aklının uçtuğu son noktadan alıp seni getirmeli mananın tarifsiz olan hiçlik muradına. Teslim etmeli hemen seni dost eline ve boynunun en ince yerine Zülfikâr değmeli; incitmeksizin ve incinmeksizin. Tek bir damla kanın bile akmadan yazılmalı kâinatın her bir zerresine “Ah” eden aşk feryadını. Yanmalı bu feryattan bütün aşıklar ve o meydanın dertlere deva olup yükselen döngüsünde turnalara eş olmalısın. Gözyaşlarıyla düşmelisin dost dizinin dibine. Küle ateş sorulur mu artık?

Ey aşık !

Sana hitabımdır ki tek bir adım bile çekilme geriye; düştüğün dost yollarından. Sana ait olduğunu sandığın her şeyi dök ve kır bu meydanda. Aşkın cezbesi kaptırmış ise kendine, çekme elini ve çekme gönlünü, bir an dahi tereddüt etme. Bu andan sonra yoluna çıkacak olan her bir engel; senin ancak kendine ait sandığın dünyanın hastalıklı yansımalarıdır, böyle bil. İşte bu gerçeği anladığın o an artık yürüme, koş. Bu yol dikenli çalı değil. Taşlı çakıllı, gamlı, kederli değil. Yolun inceliği kadar yumuşak, eminliği kadar düz, berrak deryalar kadar başı açık bir yol. Nasip olmalı mutlaka aşıklığın sadık fedailerine. Yaradılışın hikmeti senin bu aşıklığın değil mi? Her şey senin için değil mi? Aşk her şey ve her şey aşk değil mi?

Ey aşık !

Kurban olduğum yollar senin olsun, yola yolladım seni. Yollar yönünü dosdoğru çıkarmakta dostun iline. Aydın olsun artık gönlünün çağlayan pınarları. Şükretmeli artık nefes ile. Aşk olsun sözü işte bu yüzden aşıkların oldu. Can bedeline…

Ey aşık !

Ahtım olsun sana. Aşk olsun… Aşk olsun sana…

İsmail METİN (derdimend)