YEL DEĞİRMENİ SAVAŞÇILARI

YEL DEĞİRMENİ SAVAŞÇILARI

Yel değirmeni savaşçıları tüm dünyaya “gerçek akılı” ispat edebilmek için kendilerine kıyafet olarak derleme toplama buldukları, her yanı paslı, yağlanmamış ve kulakları tırmalayan gıcırtılı bir şövalye zırhını kuşanırlar. Herkeste bilirki bu tenekeden zırh aslında bir sineğin darbesinden bile korumaz. Peki ne korur o halde bir yel değirmeni savaşçısını, akıldan bir tahtası noksan iken hem de? Cılız atı, kırık tahta mızrağı, akıldan yana noksan sanılan kafası fakat gönülden yana ille de asil kılınmış sezişiyle gözüne kestirir en babayiğit denilen yel değirmenini. Bunun içindir işte yel değirmenlerinin tek korkulu rüyası ve belalısıdır. O bir yel değirmeni savaşçısıdır...

Kendini çok akıllı sanan bir dünya için akıldan yoksun sanılan bir yel değirmeni savaşçısı mutlaka gerekmez mi? Elindeki kırık dökük, tahta mızrak ya da tahta kılıç ile dünya üzerindeki hiç bir silaha üstün gelmeyip daima bozguna uğramış olsa da ne gam. Yiğitliğiyle, asaletiyle, nazik üslubu ve nezaketiyle, en azından onurlu inancıyla savaşmıştır azgın yel değirmenleriyle.

Nedendir bilinmez hep tek başınadır yel değirmeni savaşçıları. Bazen “Sanço Panza”ları bile olmaz yanlarında dertleşmek için. Arkalarından kalabalıklar halinde akanlar olmaz. Çevresinde oluşan geçici kuru kalabalıklar sadece merak ettikleri bu garip kıyafetli savaşçıyı izlemek ve onunla alay etmek içindir. Bir de galibini zaten bildiklerini sandıkları bir yel değirmeni savaşını gizlendikleri göz ucu yerlerden izlemek için... O kadar... Çoğu zaman anlaşılmaz yel değirmeni savaşının dertli halleri ve savaşının sonrasında girerse kara toprağın altına ancak o zaman anlaşılır bir yel değirmeni savaşçısının ne demek olduğu. Çünkü herkes onun paslı zırhına bakar, genellikle zırhın içindeki hikmetten kimsenin haberdarlığı olmaz. Ve işte o paslı zırh düşünce toprağa kalabalıklar artık çıkarlar gizlendikleri güvenli(!) barınaklarından dışarıya. Bir yel değirmeni savaşçısının daha ardından bildik ağıtlar yakmak için. Yine ne gam savaşçı için ve ne kadar boş, boşuna bir ağlaşma... Yetişir mi bir yel değirmeni savaşçısı öyle kolayına?...

İlginç olan şudurki bir yel değirmeni savaşçısından gayrı kimse asla görmez ya da görmek istese bile göremez bir yel değirmeninin gerçek görüntüsünün ne olduğunu. Karşılarında koca bir düşman olur da bunca akıldan yana en keskin olanlar nasıl göremez? Bir akıl noksanı görür de “en akıllıyım” diyenler göremez ha! Bu olur mu hiç, değil mi ya? İşte bundandır yel değirmeni savaşçısının kendine asil kıldığı bu kutsal savaş. Sadece ona görünmektedir yel değirmeninin açık kimliği ve bu yüzden o hiç ayırmaz bakışlarını bir an bile yel değirmeninin sinsi ve düşmanca hareketlerinden. Karşısında duran bir halüsinasyon, bir hayal bulutu değil, koca dev bir gerçektir canavarca düşmanlığıyla. Ama ne yazıkki sadece onun için böyledir...Sadece bir yel değirmeni savaşçısı için...

Yel değirmeni savaşçısı herkesi uyarsa da, anlatmaya çalışsa da yine de yeterince anlatamaz yel değirmeniyle ilgili tüm gerçekleri. Pas içinde görünen fakir zırhı, cılız atı, akıldan noksan hali onu dinleyenlere ancak alay konusu olur. Farkedilipte anlaşılamaz onun bizzat görerek tarif ettiği yel değirmeni. Savaşın sebebini sadece yel değirmeni bilir ve bir de yel değirmeni savaşçısı. Herkes sadece yel değirmenlerinden elde edebileceği ekmeğin ununu çekip çıkarma telaşındayken, erdemsizliğin değil açlığın daha büyük korku olduğu dar bir dünyada kendilerini yaşamaya mahkum etmişlerken, bir yel değirmeni savaşçısının kendi ekmek kapılarıyla neden savaştığını bir türlü, bin türlü anlayamaz hiç kimse.

Yel değirmeni savaşçılarının dünya üzerinde kılıç zoruyla kazandıkları zaferler hemen hemen hiç yoktur denilebilir. Yaşamları bozgunlarla doludur, dünyaları talan edilmiştir. Fakat yine de onu dosdoğruca anlayabilmekten yana çok kimse onların gizemli dünyasına girememiştir. Anlayamaz herkes bir yel değirmeni savaşçısının bıçkın ve bir o kadar hassas, nazik iç dünyasında neler olup bittiğini. Belki de bu yüzden kırgın, çileli ve bozgunlarla dolu yaşamına aldırmaz. Kayıplarını, bozgunlarını kısa bir an sonra unutur ve bu düşkünlük sanılan duyguları onun yeni bir yel değirmenine doğru hamlesini asla geciktirmez. Yine başı dimdik ve zaferinden emin olarak cılız atıyla koşar ve saldırır korkak bir yel değirmeninin üzerine; en can alıcı noktasından çarklarına doğru yaklaşarak... Bıkmadan, usanmadan, yeniden, bir daha...

Yel değirmeni savaşçıları ayrıntılı incelendiğinde görülecektirki her yönleriyle çok özeldirler. En önemli silahları sabırlı, çalışkan, ikna edici, barıştırıcı sözcükleridir. Korkutucu olan en güçlü silahları işte sadece bunlardır. Ellerindeki tahta mızraklar kendi bozgunlarına bir sebeptir o kadar. Fakat yine de her yel değirmeni savaşının sonucunda en asil duruşla bakan dimdik yanlarıyla onlar daima galiptirler. Dünya silahlarının güçlü çelikleri, mermileri, keskin kılıçları, insanların alaycı kuvvet gösterileri aldatamaz ve korkutamaz bir yel değirmeni savaşçısının hedefine odaklanmış gözünü.

Ve bunca asalet dolu savaşçılığına rağmen cılız atının terkisinde üç beş merhemden başka bir mal varlığı yoktur bir yel değirmeni savaşçısının. Taşıdığı merhemler ise kendisi için bile değildir. Düşmanı bile olsa da başkaca kişilerin kanayan yaraları içindir yine. İşte bir yel değirmeni savaşçısını en özel kılan yanlarından birisi de budur... Anlayan için ama...

Çok sayıda yel değirmeni savaşçıları var olmuştur; arkasında hiç kimseleri olmayan ya da etraflarında varlarken korkupta geriye kalan, koca gövdeli bir yel değirmeninin önünde onları yapayalnız bırakıverenler çok olmuştur. Biraz hafızalar yoklandığında gerçekten ne kadar çok oldukları ve bu savaşçıların tanıdık, bildik kimlikleri hemen hatırlanacaktır. “Don Kişot” öyküsü kitaptan okunan harfleriyle sadece bir öyküdür. Fakat içinde gizlediği “yel değirmeni savaşçılığı” Don Kişot’tan önce de var olmuştur ve sonra da var olup gidecektir. Yel değirmenlerine karşı amansızca süren sevgi dolu, delice bir savaştır bu. Başkalarınca çokta anlaşılmayan, bazen anlaşılması da gerekmeyen bir yalnız savaştır... Umut doludur...

Rüzgâr her nereden eserse essin, yel değirmenleri soğuk taşlardan örülmüş sert ve katı yanlarıyla halâ acımasızca dönmekteler; öğütebilmek için ele geçirdiği her şeyi. Fakat yine de onların da korkuyla daima tetiktedir kulakları, bir yel değirmeni savaşçısının zafer haberleriyle dolu, kesin savaş isteyen haykırışına karşı. Belki bu yeni seferinde ele geçireceği yeni şehrin valisi olmanın hayalini kuran bir Sanço Panza’sı bile olacaktır yanında. Bunu kim bilebilir?

Evet! Biliyoruzki yel değirmeni savaşçılığı çok ama çok zorlu bir iştir; yükü ağır, paslı bir zırhın içinde, elinde tahta bir mızrak, altında cılız bir at ile dev bir yel değirmenin karşısına çıkmak zorlu mu zorludur. Yel değirmeni savaşçısı olmak mertlik işidir, erlik meydanında erlik işidir, eh biraz da deliliktir diyelim haydi.

Peki ya sen! Yüzyıllarca unutulmayacak olan bir “yel değirmeni savaşçısı” olmayı istemez misin? Ya da yanımda gelirsen sana kazanmayı vadettiğim şehrin valisi olmayı istemez misin? En azından “Sanço Panzam” olur musun bu asil savaşta?... Onu söyle…

İsmail METİN (derdimend)