İYİ Kİ...

İYİ Kİ...

Yer aynı yer, gök aynı gök. Senin ‘Ol!’ emrinle var olmuş görünen, görünmeyen her ne varsa. Nihayetinde bir zamanlar ayak basmıştık biz de bu dünyaya.
‘Nerden nereye ?’ gibisinden bir sorun olursa şayet, şimdi değil, fakat birgün mutlaka cevaplamak isterim bunu sana. Bu sorunun cevabını bulduğum an, yine seninle ‘karşılaştığımız' an olacaktır inşallah. Yani bu sorunun ve birçok soruların cevabını ‘bulmadan’ çekip gitmek istemem buralardan…

Her seferinde sana sormak isteyip de soramadığım birşey vardı. Merak ediyorum. Göndermeden önce buralara ‘hasretliği’ ne ara verdin yanıma ? Bu soruyu da es geçtim sonunda. Az zamanımı almadı nedenini bulmak gerçi. Tüm kainatın senin eserin olduğunu anladıktan sonra ve zamanla çok büyük özlem duyduğum, sanki herşeyin yine zamanla anlamsızlaştıgını fark ettiğimde, fakat buna rağmen yinede hasretlik duygusunun, ne ara gönlüme hangi köşesine sıkıştırdıysan artık, hala var olduğunu ve gün geçtikce, hatta her ‘buluşmamızda’ kor üzerine üflenen nefes gibi yeniden alevlendiğini fark ettim. Anlamsızlaştı derken, ‘gerçek’ anlamını bulduktan sonra manasında...

Ve biliyormusun, iyiki de yanıma vermişsin hasret’i. Ve iyi ki, iyiki de sen hasretin kavuşmak istediğisin.

Zerin Aslandoğan (güldenterazi)